hava hep karanlık bana

Bir kaç haftadan beri rahat rahat uyuyamıyorum çeşitli nedenlerden dolayı. ailemsi sorunlar ve ruhumda yeniden alevlenen eski sevdalarımın tutkusunun verdiği psikolojik bağlam bir yana geriye bende kalan eskimiş hayat yontuları da vücudumda sıkılamayacak kadar büyük yara bereler oluşmaya yardımcı oluyor. İşin içerisine günde 16 saatlik çalışma maratonu nu da eklerseniz oldukça çaresiz kalıyor hücrelerim. Zaten hayatın yorgunluğu yetip arda kalmıyormuş da bir de bu denli zıvanasız durumlar beni hırpalıyor. Kendimi teselli edecek tek şey belki de akşamları bir kaç duble bişeyler içip sızıp kalmak ama onunda bir gram dahi keyif verecek yanı kalmadı hani, niyedir sarhoş bile olamıyorum bu aralar... ancak her yer oldukça beyaz önüme çıkan herşey oldukça basit ve anlaşılşırken neden hayatıma yön veren o insan beni her defasında dürtüleyerek birşekilde yükselmeme ve adımlarımı atmama engel olmayı başarıyor ki bunu da anlamıyorum. yani sabahlar gece geceler gene gece kalıyor bende bu aralar. Bunun adını koyayım desem ne depresyon ne başka birşey , ekşi sözlükte dahi yokki tanımı ... nasıl olsa da gecemi beyaz bürüsem.. ne o birisi aşk mı dedi yoksa .. yok kalsın asla bir daha..